فصلِ 1
قبل از هر کلیکی، باید سه مفهوم را در استخوانهایت جا بدهی — چون همهٔ n8n روی همین سه بنا شده.
یک زنجیره از کارها که داده از چپ به راست در آن جاری میشود.
در n8n هر اتوماسیون یک گردشکار (workflow) است: مجموعهای از جعبهها که با خط به هم وصل شدهاند. هر جعبه یک نود (node) است و هر خط یک اتصال (connection). داده از یک نود بیرون میآید، روی خط حرکت میکند و واردِ نودِ بعدی میشود. همین. پیچیدگی از ترکیبِ همین قطعاتِ ساده میآید، نه از خودِ قطعات.
گردشکار همیشه با یک تریگر (trigger) شروع میشود — نودی که میگوید «کِی» اجرا شود: با فشارِ دست، طبقِ زمانبندی، یا وقتی یک رویدادِ بیرونی رخ داد. بدون تریگر، گردشکار هرگز خودش شروع نمیشود.
هر نود یک کارِ مشخص میکند: صدا زدنِ یک API، تغییرِ داده، تصمیمگیری، یا نوشتن در جایی.
سه خانوادهٔ اصلیِ نود را از هم تشخیص بده:
| خانواده | کارش | مثال |
|---|---|---|
| تریگر | شروعِ گردشکار | Schedule، Webhook، Manual |
| اکشن | انجامِ کار روی یک سرویس | Gmail، HTTP Request، Notion |
| منطق/داده | تصمیم و تبدیل | IF، Edit Fields، Code |
هر نود پارامتر دارد (فیلدهایی که پُر میکنی) و اغلب یک اعتبارنامه (credential) — یعنی توکن یا رمزی که به سرویس وصلش میکند. اعتبارنامهها جدا از گردشکار و بهشکلِ رمزنگاریشده ذخیره میشوند؛ فصلِ ۷ کاملش میکند.
این مهمترین مفهومِ کلِ کتاب است. اگر این را بگیری، ۸۰٪ گیجیها تمام میشود.
داده در n8n همیشه بهشکلِ یک آرایه از آیتمها (items) بینِ نودها رد و بدل میشود. هر آیتم یک شیءِ JSON است با این شکل:
// خروجیِ یک نود: آرایهای از آیتمها
[
{ json: { "name": "Ada", "email": "ada@x.com" } },
{ json: { "name": "Alan", "email": "alan@x.com" } }
]نکتهٔ کلیدی: بیشترِ نودها یکبار برای هر آیتم اجرا میشوند. اگر ۵۰ ردیف از یک گوگلشیت بیاید، یعنی ۵۰ آیتم، و نودِ بعدی ۵۰ بار کار میکند — یکبار برای هرکدام. تو حلقه نمینویسی؛ n8n خودش روی آیتمها حلقه میزند.
هر آیتم دو بخش دارد: json (دادهٔ ساختاریافته) و binary (فایلها مثل PDF یا عکس). وقتی گیر کردی، اولین سؤال همیشه این است: «الان چند آیتم دارم و داخلِ jsonـشان چیست؟» پنلِ خروجیِ هر نود دقیقاً همین را نشانت میدهد.
جایی که میسازی و جایی که نتیجه را میبینی.
صفحهٔ ویرایش، بوم (canvas) است: نودها را میکِشی، وصل میکنی و با دکمهٔ Execute تست میگیری. هر بار که گردشکار میدود، یک اجرا (execution) ثبت میشود که میتوانی بعداً واردش شوی و ببینی هر نود دقیقاً چه دریافت و چه تولید کرده. این تاریخچهٔ اجراها بهترین ابزارِ دیباگِ توست — فصلِ ۱۱ رویش مانور میدهد.
دو حالتِ اجرا را از هم جدا کن: دستی (روی بوم، برای ساخت و تست) و تولیدی (production — وقتی گردشکار active است و تریگرِ واقعی شلیکش میکند). خیلی از سردرگمیهای اولیه از اینجاست که وبهوکِ تست با وبهوکِ تولیدی فرق دارد؛ فصلِ ۲ این را روشن میکند.